Zatoki klinowe

Wykształcające się od trzeciego roku życia aż do dojrzałości, położone są parzyście. Pojedyncza zatoka klinowa jest zwykle podzielona niepełną przegrodą na dwie komory i ma krótki przewód wyjściowy, uchodzący do przewodu nosowego górnego. Zatoka klinowa graniczy z przednim, środkowym i tylnym dołem czaszki. Na ścianie bocznej zatoki klinowej przebiega znowu Canalis opticus, poza tym Arteria carotis interna, doprowadzająca krew do mózgu. Zatoka klinowa położona jest również w bliskim sąsiedztwie Sinus cavernosus (duże żyły mózgowe) i licznych nerwów mózgowych. Zapalenie tej zatoki przynosowej może się rozszerzyć aż po wnętrze dołu czaszki.