Diagnostyka ostrego zapalenia zatok przynosowych (Rhinosinusitis)

Diagnoza ostrego Rhinosinusitis bazuje przede wszystkim na przeprowadzeniu wywiadu chorobowego i badaniu klinicznym. Pacjenci informują zwykle o poprzedzającej schorzenie infekcji grypowej, ogólnym rozbiciu, bólach w okolicy twarzy, skarżą się na katar, zapchanie nosa, zaburzenie węchu i kaszel. Kliniczne postawienie diagnozy opiera się przede wszystkim na stwierdzeniu bólu przy pochyleniu głowy, obrzękach twarzy oraz jednostronnym bólu przy uciskaniu i pukaniu powyżej zatok przynosowych. Przy pomocy rynoskopii i wziernika (Spekulum) można stwierdzić stan zapalny błony śluzowej nosa i właściwości wydzieliny. Gardło badane jest przy pomocy lusterka gardłowego, a jednoznacznym dowodem nadkażenia bakteryjnego jest ropna wydzielina na tylnej ścianie gardła (ropne „postnasal drip“).

Metody techniczne jak tomografia komputerowa lub konwencjonalne zdjęcie RTG (obecnie nie zaleca się wykonywania zdjęć RTG w zapaleniu zatok przynosowych) potwierdzą schorzenia, jednak w przypadku ostrego Rhinosinusitis są zwykle zbędne. Przy nieskomplikowanym przebiegu choroby niepotrzebny jest zwykle także antybiogram (stwierdzenie obecności bakterii i ich wrażliwości na określone antybiotyki).